Marie woont en werkt al twee jaar en een half in Diksmuide. Ze woont er in ‘huisje 7’ waar er 6 cliënten samen leven onder de vorm van leefgroepswerking. Ze gaat in de week overdag naar de Noortpoorte waar ze zinvolle dagbesteding krijgt: semi-industriële activiteiten (dozen samenstellen, vijzen tellen, doeken plooiten) in afwisseling met fitness, actualiteit, stoel aerobic, zwemmen,…
Marie heeft constante nabijheid en sturing nodig. Haar tijd zelf invullen is zeer moeilijk voor haar. Bovendien wervelt ze van de ene activiteit naar de andere.
Op dagen dat ze thuis is, zijn het vaak lange dagen om te vullen. Bovendien is ze thuis veel moeilijker te sturen. Ondanks het mantra doorheen de dag ‘wat gaan we nu doen’, gaat ze bij elk voorstel in weerstand.
Wandelen: heb pijn in mijn rug…
Tekenen: mijn hand doet pijn…
Kousen plooien: is te lastig…
Ze heeft nood aan zinvolle dag invulling maar heeft nergens zin in. Ze vervalt heel vaak in naar muziek luisteren ( lees: begintunes aan een hels tempo door de box jagen) waarbij ze ons aanmaant om ‘een liedje te zoeken’. Enige variatie is een muziekquiz waarbij we de titels van de hits van studio 100, schlagers en carnaval liedjes elk om de beurt moeten halen. Ze houdt dan telkens ook de score bij.
De dagen waarop ze thuis is gaan traag voorbij zonder dat we zelf veel zeggenschap hebben van de tijdsinvulling. Op het einde van die dagen plof ik uitgeput in de zetel met het besef dat ik tijd verspilt heb aan nabijheid bieden en haar volgen. Ik weet dat dit op zich ook heel zinvol is maar het geeft me op zich geen voldoening.
Zij daarin tegen geniet van magneetgewijs in verbinding te gaan en bij te tanken.
Foto: Karel Duerinckx
2 reacties
Ooh zo herkenbaar! Ik zit hierdoor weer eens in een burnout. In de week werken en in het weekend zorgen voor Arne die net als jliw dochter zelf niet kan zorgen voor enige invulling van zijn tijd. De constante zelfde vragen die hij stelt zijn zo zwaar voor mij ( een jaar geleden heb ik de diagnose ADD gekregen en dit samen met de menopauze is een moordende combi). Hoe zwaar dit op een mens kan wegen kan je toch heel moeilijk uitleggen aan de buitenwereld waardoor ik me heel dikwijls een ‘seut’ voel die niet veel aankan. Blij dus met je herkenbaar verhaal. Alvast veel sterkte gewenst. Lieve groetjes Isabelle.
Heftig! Dikke knuffel