Dubbel

Eén van de hobby’s van Marie is op kamp gaan. Ook deze zomer gaat ze drie maal op kamp, een keertje met de scouts, met Jomba en met Hannibal. Telkens ze op kamp gaat is ze een hele week echt ‘weg’. Geen telefoontjes meermaals per dag, geen videocall ’s avonds en geen stress als er een telefoontje komt vanuit de Lovie.

Gisteren kwam ze opgewekt en dankbaar terug van Bredene. Het Jomba-kamp dat ze samen met haar liefje en twee vrienden mocht beleven. Ze vertelt honderuit en de foto’s werden al meermaals bekeken.

Tijdens haar weekje afwezigheid voelde ik een vrijheid waar ik al langer naar snak. We gingen drie dagen naar de Vogezen, logeren bij vrienden om de Tourgekte te beleven. Het waren drie dagen van uitslapen, zachtjes wakker worden, lang ontbijten met een adembenemend uitzicht. Op de fiets springen en dan volledig meegaan met het circus van de Tourkaravaan om dan de renners aan te moedigen vanop de kant van de weg. Lange uren meegaan op de golven van de Tour, niet op de klok moeten kijken om te zorgen dat je op tijd terug bent en vooral in het moment zitten.

Bij het terugrijden was had een lomperik een sigaret in de berm gegooid waardoor de berm in de fik stond en wij twee uur moesten stilstaan. Geen gedram op de achterbank, geen telefoontjes om het half uur ‘waar blijf je…’,… het werd lezen ongestoord lezen op de passagierszetel in een lievelingsboek.

Dinsdag namen we het huis onder handen en konden we onze plannen ook echt uitvoeren. ’s Avonds fietsen naar Kortrijk om samen een etentje mee te pikken. Zonder uur van vertrek of aankomst, zonder reservatie, … gewoon het moment nemen.

Nu Marie terug thuis is, is het direct de knop omdraaien. Nabijheid bieden elk moment, strijk en opruimwerk laten liggen want zij bepaalt wat ik doe, muziek van ’s morgens tot ’s avonds door de box laten galmen, om 6u30 naast mijn bed staan omdat ze lawaai hoort in de straat…

Het is zo dubbel. Je hoort te verlangen naar de thuiskomst van je dochter. Maar eerlijk… dit had gerust nog een weekje mogen duren. Niet omwille van haar maar wel omwille van de vrijheid en de innerlijke rust die ik mocht ervaren. Mijn lijf staat in een mum van tijd terug onder spanning en de hoofdpijn en vermoeidheid slaan alweer ongenadig toe.

Ik geniet uiteraard van haar knuffels en haar gefladder. Ze glimt en straalt en gniffelt de hele dag door.

Maar hoe anders had ons leven er kunnen uitzien mocht zij een 24-jarige meid zijn die nu op kamp is met de scouts, op reis met haar vriendinnen of geld aan het verdienen met een vakantiejob. We zouden de deur dicht kunnen slaan en haar gedag zwaaien. Tot later meid, we gaan er even van tussenuit, zonder plannen maar gewoon ons laten leiden door de zon, natuur en vriendschap.

Het blijft dubbel, ze is en blijft ons kleine meid en dat brengt een buitengewone energie in ons gezin. Aan de andere kant snak ik naar vrijheid en rust.