Het blijft zo dubbel

We zitten in de bergen, in de sneeuw, met een heel stel vrienden. We genieten enorm, de kinderen én de volwassenen herleven in deze berglucht. 

We lachen ons te pletter, we zorgen voor mekaar, we hebben respect voor iedereen zijn eigen ik-je, iedereen mag gewoon zichzelf zijn, we springen in voor mekaar, nemen over, …Het is de onbetaalbare vriendschap uit de boekskes!

Ik belde vanavond met Marie. Ze verblijft in haar leefgroep waar ze gekoesterd en graag gezien wordt. Toch hoor ik aan de telefoon dat ze het lastig heeft. Ze is ‘nukkig’ en ze weten niet waarom, ze is moe en loopt geprikkeld rond. Als ik haar stem hoor, vraag ik wat er scheelt. ‘Ik mis jou’.

De woorden raken me dieper dan ik zou willen. Ons gesprek verloopt eerder ‘snotterig’, althans van mijn zijde. Ik probeer me zo sterk mogelijk te houden en hoor ook wel dat ze zich eigenlijk amuseert. Ze sluit het telefoongesprek af met nog iedereen eens aan de telefoon te laten komen en de groetjes te doen. Ze glundert door de gsm!

Ik heb het lastig, mis mijn ‘totale gezin’ en blijf het moeilijk vinden om twee sporen te hebben in ons gezin. Ik weet dat ze het goed heeft, dat ze niets heeft aan skiën en wij ook wel recht hebben om onze batterijen op te laden. De rationele redenen wegen zeker op tegenover de emotionele!

Maar nu heb ik alvast mijn kwartiertje even opgespaard en laat ik de emoties hun werk doen.

Ik begin stiekem naar zaterdagavond te verlangen….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke