Open brief in de Standaard

Beste mevrouw Crevits Beste meneer Vandeurzen, 

Gisteren de eerste schooldag, vele kinderen weer op pad naar een boeiend schooljaar. Onze twee zonen gezwind de fiets op naar school, sinds dit schooljaar samen naar de secundaire klas. Ook voor ons zus, een meisje van 13 met een matig mentale beperking en autisme, was het gisteren de grote stap naar de middelbare school. Zo gezwind zijn we niet vertrokken gisteren… Ons meisje heeft een serieuze rugzak waardoor wij genoodzaakt zijn om onze zorg te delen. Ze gaat op internaat omdat ze zoveel structuur nodig heeft die wij haar niet kunnen bieden. Door onze zorg voor haar in de week uit handen te geven, kunnen wij als gezin verder functioneren. Wat waren wij gisteren graag naar de BuSo school in de buurt geweest, haar vriendjes terug gezien die samen ook de stap zetten naar de grote school. Wat had ik graag wat moed en steun gevonden bij de andere mama’s die ik al jaren ken en deel geworden zijn van ons verhaal. Wij kunnen in Zuidwest-Vlaanderen nergens terecht voor een Mfc-verblijf waar jongeren terecht kunnen. Wij moeten naar Poperinge, 45 km en drie kwartier rijden enkele reis. Elke maandag wordt dit dus ons in serieuze bochten wringen om haar te brengen en zelf op tijd op het werk te geraken. Elke week 3,5u vervoerstijd enkel en alleen omdat er in de streek geen gepast internaat is. En dan moet je weten dat onze derde pijler van het verhoogd kindergeld, inspanningen van het gezin zelf, als nul wordt gescoord. In het nieuws heeft men de mond vol van het -decreet, recht op gewoon onderwijs, maar waar is het recht op buitengewoon onderwijs én ondersteuning in je eigen omgeving. Wij moeten dankbaar zijn dat ze terecht kan in de school en het internaat want haar beste vriendinnetje had voor dit schooljaar geen plaats meer.  

Perspectief 2020 staat vol van wijze stellingen over zorg zelf opnemen, beroep doen op je netwerk,… maar ons meisje wordt volledig uit haar en ons netwerk getrokken. Geen vertrouwde gezichten, geen vriendjes waar ze eens kan gaan spelen, geen vrije tijdsactiviteiten waar ze kan aan deelnemen in het weekend waar ze klasgenootjes kan ontmoeten,… 

Eerlijk, ik voelde mij gisteren ook een verweesd kleutertje die voor de eerste dag werd achtergelaten op een overvolle en onbekende speelplaats. 

  frauke 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke