No worries mate

Ik ben sinds gisteren terug thuis van de meest waanzinnige reis ever!

Wat een reis, wat een avontuur, wat een persoonlijke overwinning!

Met twee vriendinnen samen 16 dagen genoten, gekoesterd, beleefd, gelachen, gegierd, gepraat, grenzen overwonnen,… 

Even compleet uit mijn comfortzone en onze realiteit.

Ook voor ons gezin was het een heuse overwinning. Ons meisje dat geen seconde van mijn zijde wijkt, heeft mij 16 dagen kunnen missen. Ze leerde dat ze ook zonder mij haar vrouwtje kan staan, haar basisrust kan vinden en dat haar papa ook met haar vele zaken kan opnemen.

Ze stond me op te wachten met een grote smile en een ‘spandoek en onze omhelzing was heel intens.

Mijn jongens runden met zijn drieën feilloos het huishouden, het was heerlijk thuiskomen.

Of ik ze gemist heb… eerlijk, ik heb veel aan hen gedacht, hen ook gevolgd in hun activiteiten maar echt missen heb ik ze niet (zij mij gelukkig ook niet). We hadden een strak programma die we dan ook met alle plezier volgen. We holden soms letterlijk van het ene naar het andere om dan te genieten van al die onvoorstelbare zaken. Soms geraakten we niet verder dan: och en ach… en dan weet je dat we geen woorden vonden om te beschrijven wat we zagen.

We maakten ook kennis met de heerlijke AUSSIE-mentaliteit: NO WORRIES MATE! De mensen zijn daar zo relaxed, zo open, zo behulpzaam en laten gebeuren wat er komt. No stress en zeker geen zorgen maken op voorhand. Ik probeer deze mentaliteit zo lang mogelijk vast te houden!

Ik heb dan ook de hele reis hetzelfde refrein gezongen (Yevgueni: ‘Hou het vast’)

‘En ik zeg wacht, hou het vast, dit zijn dagen zonder vragen.

Ik zeg wacht, hou het vast, dit is waar je echt moet zijn.

Zonder angst, zonder plan, altijd juist en nooit berekend.

Ik zeg wacht, hou het vast, hier zijn geen vragen meer.

Ik maak mezelf de plechtige belofte om dit refrein minstens één maal per dag te zingen, me heel bewust van het feit dat ik in het moment zelf moet leven. En ook van het feit dat ik een onbetaalbare ervaring heb mogen meemaken dankzij Mieke en Sofie, maar ook zeker dankzij mijn fantastisch gezin die mij deze kans volledig gegund hebben.

Dankbaar koester ik de herinneringen en neurie ik verder…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke