Als ze lacht

Zondag is het dag van de Zorg. Al de hele week komt er telkens een facet van ‘ZORG’ aan bod in Hautekiet.

Ik hoorde gisteren de oproep om mantelzorgers aan het woord te laten komen. Jan zou vanuit het dienstencentrum in Antwerpen life uitzenden én Yevgueni komt langs. 

Ik schiet meteen in de pen en stuur een mail met de vraag om ook naast kinderen die voor hun ouders zorgen ook ouders die voor hun zorgkinderen de zorg opnemen aan bod te laten komen.

Het duurt niet lang of ik krijg een mail terug met de vraag of ze me kunnen opbellen. 

Ik krijg een lieve Lotte aan de lijn en kan kort ons verhaal doen. En dan volgt de vraag: ‘kan je morgenochtend in de uitzending langskomen?’ Jipla! Morgen hebben we allebei een dagje congé dus kan de vroege rit naar Antwerpen doorgaan.

En dan kom je dan binnen in het dienstencentrum met een heel klein hartje en knikkende knieën. We worden eerst voorgesteld aan Jan Hautekiet, een heel minzame man. En dan zit Klaas daar zo maar eventjes in een zeteltje een koffie te drinken. Ik trek mijn stoute schoenen aan en ga hem goeie dag zeggen. Voor ik het helemaal goed besef zit ik gewoon naast hem en slaan we een praatje. Ik beken dat ik de fan ben die een mailtje stuurde naar Annemie Peeters om ze te vertellen wat ‘Als ze lacht’ voor ons betekent. Hij glimlacht en herinnert het zich nog… 

Al heel snel komen ook de andere bandleden bij ons zitten en wordt het een gezellig onderonsje.

De uitzending start en er komen telkens beklijvende verhalen aan bod. Jan is een krak in het luisteren, de juiste toon vinden en de vinger op de pols houden. Een vrouw die haar partner thuis verzorgt, Gella Vandecaveye die haar mama in huis nam en een man waarvan zijn vrouw de diagnose jongdementie kreeg en nu moet krabben om financiëel rond te komen.

En dan is het aan mij… spannend! We krijgen de kans om in naam van alle zorggezinnen onze onmacht uit te spreken. Het niet ingeschaald krijgen van de zorg die we opnemen, de eeuwige strijd voor zaken waar je recht op heb maar zo hard moet voor vechten, onze onzekere toekomst waar ‘zorggarantie’ een lege doos blijkt te zijn.

En dan komt de kers op de taart!

Jan maakt moeiteloos een brugje naar ONS lijflied. Voor ik het allemaal goed besef worden de eerste noten van dit prachtlied ingezet en krijgen we zomaar een persoonlijk concertje.

Ik geniet, zing stiekem mee en laat deze buitengewone ervaring binnenkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dansen in de regen

Ik luister de laatste tijd veel naar podcasts. Tijdens het wandelen met de hond laat ik me graag voeden met...

Lees meer

Wereldautismedag

Marie, niet jouw verstandelijke beperking maar wel jouw autisme is voor ons allen de grootste uitdaging. De onrust in je...

Lees meer

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke