Mijn mannen en ik

Ik schrijf vooral over ons zorgenmeisje. Zij neemt inderdaad een grote hap aandacht en tijd in beslag. 

Daarnaast word ik omringd door drie heerlijke mannen die mij overeind houden en me de dagelijkse steun geven.

Onze Gust is een heel zorgzame jongen met een hart van goud. Hij is het die op momenten waarop ik wankel de juiste woorden gebruikt. Hij duwt me op de feiten, spoort me aan om grenzen te stellen en geeft me erkenning op momenten van twijfel.

Onze Miel heeft de kracht om te genieten van elk moment en leert mij keihard om in het nu te komen. Zijn kracht is om zich geen zorgen te maken over wat nog moet komen. Hij ontwapent met zijn droge humor, kan van olifanten terug muggen maken en straalt een eeuwige rust uit.

Pieter, of Bolle voor de ‘maten’, is de papa van mijn kinderen, mijn tochtgenoot en dé man van mijn leven. Hij is de rust zelfve, staat keihard in het hier-en-nu en houdt stevig de teugels vast om me niet in ‘wat-als-denken’ te verliezen. Terwijl ik soms teveel op de feiten vooruit loop, is hij de persoon die alles dag per dag neemt. Zijn rust heb ik nodig om niet in paniekstatus over te schakelen, zijn vertrouwen heb ik nodig om te blijven gaan en te geloven dat we als zorggezin wel onze weg zullen vinden. 

Samen vormen we een duo die enorm op mekaar is ingespeeld. Bij momenten zijn we twee cliniclowns die nog maar naar mekaar moeten kijken om de situatie met de nodige humor even te ontwapenen. Op andere nemen we het zonder woorden van mekaar over. 

Ik heb het grote geluk, en dat besef ik zeker, dat wij als koppel op één lijn staan.

Ik ben vaak de persoon die situaties gaat voorzien, overlegmomenten plant en voorbereid, in overleg gaat met hulppartners rond ons gezin, op barricades ga staan,.. Ik vrees dat ik bij momenten erg vermoeiend ben.

Hij is het die mij letterlijk in zijn armen neemt als ik ‘erdoor’ zit, mij vertrouwen geeft dat het wel goed komt en mij mijn gang laat gaan als hij voelt dat ik mij ergens in vastgebeten heb.

Ook mijn zonen zijn er twee uit de duizend! Ze hebben alle redenen om zich achtergesteld te voelen en ik  ben heel lang bang geweest dat ze mij ooit de rekening zouden presenteren.

Ze zijn vaak de spiegel die ik nodig heb. En ons Marie kan zich geen betere broers voorstellen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dansen in de regen

Ik luister de laatste tijd veel naar podcasts. Tijdens het wandelen met de hond laat ik me graag voeden met...

Lees meer

Wereldautismedag

Marie, niet jouw verstandelijke beperking maar wel jouw autisme is voor ons allen de grootste uitdaging. De onrust in je...

Lees meer

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke