Zachtgekookt

Het was het eerste wat ze deed vrijdag… Zich nestelen in de zetel en ons erbij roepen. 

Dit om naar de heruitzending van Radio Gaga te kijken.

Hoewel we ondertussen de uitzending van buiten kennen en bijna kunnen naspelen, kwam het toch weer binnen. We genoten enorm van dit warme en authentieke beeld dat van de buitengewone wereld werd geschetst. Geen woord te veel maar ook geen te weinig. En dit doorspekt met heerlijke liedjes.

Op het einde van de aflevering hoor ik Dompi vragen: ‘heb je tips voor mensen die er plots voorstaan?’

Ik hoor me dapper zeggen: ‘op zoek gaan naar gedeelde zorg’.

Ik krijg haast de slappe lach als ik mezelf bezig hoor. We zijn hier de laatste weekends aan het verzuipen. 

Mijn lieve collega kwam gisteren nog maar eens bezorgd vragen of het wel lukt. 

‘Je ziet er zo moe uit. Kan je jezelf nog wel opladen tijdens het weekend?’.

Lap, daar sloeg ze de nagel op de kop.

‘s Avonds besloot ik dan eindelijk de kalender voor aanwezigheden in de leefgroep (die hier trouwens al drie weken te lang ligt) in te vullen. We nemen samen ons voor om ze gemiddeld 1 weekend per maand in de leefgroep te laten verblijven.

Zachtgekookt zoals we zijn, worden het er uiteindelijk maar vier ipv. zes maar toch geeft het ons een goed gevoel.

Ik stuurde vanmorgen dit document door, zonder er nog maar eens naar te kijken. Ik weet zeker dat ik anders de weekends had geschrapt. 

In mijn hoofd beginnen mantra’s vorm te krijgen: ‘je hebt ze enkel maar tijdens het weekend’. 

Het schuldgevoel knaagt serieus aan mijn geweten.

Het feit dat ik nu wankel, laat mij toe om ‘rationeel’ de keuze te maken voor gedeelde zorg. Op die momenten is het ook belangrijk dat ik die zorg ook inplan. Anders loop ik voor mezelf het risico dat ik op het moment zelf mijn staart intrek. Omdat ik dan vind dat het wel loopt, dat het niet meer nodig is, dat ik ze liever bij mij wil.

Gedeelde zorg… zo belangrijk… zo onbetaalbaar… maar ook soms ook zo moeilijk planbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke