Op makje doen

Ik snak elk jaar naar de 1ste januari. Het begin van het nieuwe jaar is telkens ook het einde van de feestparade, het feestgedruis en de ‘gezellige’ drukte.

Wij, Marie en ik, blijven al een aantal jaar lekker thuis op Nieuwjaar. De beide grootouders zouden enorm blij zijn met een bezoekje op die dag, maar ik besliste een aantal jaar geleden dat hier onze grens ligt. Niet omdat ik asociaal wil doen, wel uit pure noodzaak.

Na de spannende maand december die in teken staat van cadeautjes, verrassingen en compleet alle structuur kwijt geraken, kan die eerste januari er echt niet meer bij. Mijn mannen schuiven vanavond nog maar eens de voetjes onder tafel. Wij nestelen ons in onze zetel en krijgen de nieuwsjaarsbrieven via de whatsapp door. 

We overleefden ook dit jaar de Kerstvakantie.

Het waren dit jaar elf dagen waarin ik in opperste paraatheid verkeerde. Elf dagen waarin ‘moeke’ het centrale begrip was.

Het waren dagen waarin ze van mij verwachtte dat ik haar gedachten kon vertalen, dat ik de liedjes die ze in haar hoofd had losweg op spotify kon opzoeken, waar ze mijn nabijheid elk moment opeiste en haar frustraties botweg op mij af reageerde.

Frustraties omdat ze niet kan wachten tot het feest begint, kwaad worden omdat de tijd niet sneller gaat (ik kan niet wachten), overstuur zijn omdat ze ondanks de grote vermoeidheid steevast om 8u haar bed uitspringt, haar verveling van de daken schreeuwend (wat moet ik nu doen…)

Het waren dagen waarin ze telkens het beste van mij naar boven liet komen: animatie van ‘s morgens vroeg, grapjes maken om de spanning te doorprikken, alles laten vallen om samen met haar ‘leuke dingen’ te doen, activiteiten uit de mouw schudden om op haar eeuwige ‘wat moet ik nu doen’ een antwoord te kunnen bieden. 

 Mijn hoofd tolt van de vele melodietjes in een sneltempo door haar box werden gesleurd. Nog voor je de tijd had om een deuntje te herkennen, klonk er al een andere tune… Een ware mengelmoes van alle genres, uitvoeringen en meezingers.

Zelf liep ze wervelend rond. Haar spanning sloeg om in een obsessie om te eten (heb honger) en eindigde vaak in een harde strijd om haar eetbuien in te palmen. Ze werd meermaals overmand door de spanning en brulde letterlijk haar onmacht uit. De onrust is haar lijfje was ook dit jaar moeilijk te beheersen. Het was op momenten echt zielig te zien hoe telkens de stress het volledig van haar overnam.

Ze bleef enorm dapper en kondigde bij elke nieuwe onderneming aan dat ze het ‘op makje zou doen’. Aan haar goodwill ligt het alvast niet.

Wat voor haar ‘op mijn gemakje’ is, blijkt voor mij nog steeds een race tegen de tijd te zijn. 

Morgen breng ik haar terug naar de leefgroep. Terug naar haar levensnoodzakelijke structuur en rust. Dankzij die gedeelde zorg, kan ik terug aan het werk en genieten van de dagelijkse sleur.

Ik moet even bekomen van deze ‘Kerstvakantie’. Als je me de volgende dagen tegen komt, geef me nog even de tijd om op mijn plooi te komen. Ik heb nog even de tijd nodig om terug mijn batterij op te laden en  mij terug te smijten. Geef me nog tot Driekoningen en dan kan je weer ten volle op mij rekenen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke