Happy Miel

We droomden altijd van een groot gezin. We hadden daarbij het grote geluk dat we heel gemakkelijk zwanger geraakten. Onze jongens waren heel gewenst maar ietsje minder gepland…

Marie was zes maanden oud toen ik opnieuw zwanger werd. Het was even paniek want onze meid was nog maar een ieniemiebaby. Ook onze nachten waren op dat moment rampzalig. Soms huilde ze om het half uur en was ze met niets te troosten. Maar dat gevoel ebde heel snel weg en euforie nam al snel deze plaats in.

We kondigden het heuglijke nieuws aan op 6 december 2002. De reacties waren heel verdeeld: van in ons armen vliegen van blijdschap tot zo overdonderd zijn dat er de eerste week geen proficiat af kon. 

Voor ons kon in ieder geval het geluk niet op!

Terwijl ik tijdens de zwangerschap van Marie zo overtuigd was dat ze een zorgenkind ging zijn, was ik nu de rust zelve. Ik genoot van nieuwe leven in mijn buik.

Omdat ons meisje zo klein en onbeholpen bleef, liep het niet altijd van een leien dakje. Ze kon amper zitten en ik zette haar op het eind letterlijk op mijn dikke buik om haar mee te dragen.

Augustus 2003 was daarbij een hete zomer en ook dit vroeg zijn nodige energie.

Ik geraakte dan ook 7 weken op spoed met een baby die het wel gehad had daar in die buik. Ik kreeg baxters en de nodige platte rust voorgeschreven. Ik slijtte dapper mijn dagen vanuit verticale positie.

Ons mannetje zijn geduld was echter evenredig aan zijn gestalte en het duurde dan ook niet lang voordat hij resoluut voor het levenslicht koos.

Op 25 augustus kwam onze jongste zoon ter wereld en kreeg hij de naam Miel. Hij was vijf weken te vroeg dus moest hij even bekomen op neonatologie maar kon daarna snel terug mee naar huis.

Ik ben nog steeds zo dankbaar voor de onbezorgde zwangerschap en versneld vervolledigen van ons gezin. De zorgen van Marie waren nog niet aan de orde toen ik zwanger werd. We waren op dat moment ons niet bewust van het hebben van een zorgenkind. Dit impliceerde ook dat wij ons geen zorgen maakten over al dat niet gaan voor een derde kind met daarbij de kans dat het opnieuw een zorgenkind zou worden. Was ik me bewust geweest van de risico’s, dan had ik waarschijnlijk niet de moed en kracht gehad om voor een derde te gaan. Ik heb daarbij ongelooflijk veel respect en ontzag voor die zorgenouders die heel bewust de stap durfden zetten voor een nieuwe zwangerschap, zich heel bewust zijnde van mogelijke riscico’s.

Onze Miel is dan ook een zalige kerel die ‘het leven in het moment’ helemaal meekreeg van zijn papa. Hij geniet, gniffelt en heeft een heerlijke droge humor.

Hij was het die me dwong om mijn aandacht op onze kroost te vestigen en door te gaan. 

Hij is het ook die leeft van dag tot dag, zich geen onnodige vragen stelt en door het leven gaat met een heerlijke glimlach!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke