Down under

Ik heb een heel goede vriendin Mieke die een paar jaar geleden met haar gezin een jaar in Australië heeft gewoond. Ik heb in dat jaar niet de kans gegrepen om haar te bezoeken.

Mieke wordt 40 dit jaar en wil voor haar verjaardag terug naar Australië, samen met twee vriendinnen. Vorig jaar stelde Mieke me de vraag of ik één van die uitverkoren vriendinnen wil zijn. Ik voelde me enorm vereerd en besefte ook dat dit once-in-a-lifetime ervaring wordt! Natuurlijk zei ik ja!

Sofie, Mieke en ik zaten al een aantal keer samen, stelden een mooi programma samen en gaven zo stap voor stap deze grote droom een concrete vorm. 

Op 11 mei vertrekken we en nemen we tot 27 mei afscheid van ons gezin. Ik krijg het eerlijk gezegd al warm en koud als ik eraan denk. 

Ik realiseer me dat ik een ongelooflijk avontuur tegemoet ga, samen onder de veilige vleugels van Sofie en Mieke.

Aan de andere kant moet ik voor dit avontuur volledig uit mijn comfort-zone komen, ik ben nog nooit zo lang zonder mijn gezin geweest. En eigenlijk ga ik geen enkel avontuur aan zonder Bolle, zonder hem stel ik eigenlijk niets voor. 

Ik neem deze kans met beide handen, kijk er ook wel naar uit! Het wordt zeker voor ons meisje een serieuze beproeving want tijdens de weekends kruipt ze IN mij. Er gaat geen minuut voorbij of er weerklinkt een ‘moeke!’ door ons huis. Ze leunt voor alles op mij en kan mijn moeilijk lossen. 

Voor haar wordt mijn reis ook de kans om wat los te komen van mij,  wat onder mijn vleugels te komen en zich zelf laten geloven dat ze dit wel kan zonder mij.

Alvast een dikke dank je wel Mieke en Sofie voor deze wondermooie kans die jullie mij bieden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke