Een klein meisje in een groot lichaam

Vandaag nog maar eens de oversteek naar Poperinge gemaakt voor een overleg.

Zowel op school als in de leefgroep blokkeert ze de laatste tijd meer en meer en volgt er soms ook wel een heuse uitbarsting. We bellen elke dinsdag en donderdag naar de leefgroep en de laatste weken was dit steeds met een klein hartje. Waar heeft ons meisje het deze keer moeilijk mee gehad?

Ondanks de vele en geslaagde aanpassingen die er na de Paasvakantie gebeurden, blijft ons meisje het enorm moeilijk om haar basisrust te vinden en te behouden. Haar leefgroep bestaat uit 13 jongeren, met elk hun eigenheid, en die zorgen elk voor hun (gezellige) drukte. De vele interacties heeft ze altijd gehoord, gezien en gecheckt. Ze ziet, hoort en voelt alles en moet van vanuit haar nood aan alles onder controle hebben ook commentaar op geven. Dit lokt dan op zijn beurt commentaar uit, waar ze niet mee om kan. Elke opmerking ervaart ze als kritiek en afgewezen worden. Ze wil altijd flink zijn en niet aan deze verwachting kunnen voldoen geeft haar stress.

Vanmiddag zaten we samen met een opvoedster, de juf, groepschef, sociaal assistente en de dokter sloot het laatste halfuurtje aan. 

Ik was vanmorgen al compleet onder de stress opgestaan en dat was er niet opverbeterd tijdens de autorit. Compleet verkrampt en misselijk stap ik het lokaaltje binnen. Ik hoor de verhalen die ik liever niet hoor maar toch wel belangrijk vind dat die verteld worden. Ik herken ons meisje en vind het zo jammer dat ze weer maar eens met zichzelf geen weg kan.

De ogen worden op mij gericht maar ik weet het eigenlijk ook allemaal niet meer zo goed…

Wat de oorzaak is van haar blokkeren?

Wat er in haar hoofd speelt op die momenten?

Wat haar rust kan bieden?

Ik probeer nog maar eens haar te verdedigen in haar kwetsbaar zijn. Ze komt zoveel sterker over, ze wil zo graag haar best doen, ze zegt altijd dat alles oké is, ze kan niet aangeven wat er scheelt. Ze is en blijft emotioneel een peuter en dat zal ALTIJD zo blijven! Ik weet dat er vanuit school en leefgroep met de beste bedoelingen gewerkt wordt aan haar ontwikkeling maar op dat vlak kan ze niet meer ontwikkelen. Zorg a.u.b. voor voldoende nabijheid, voorspelbaarheid en visualisatie want dit zijn de basisvoorwaarden om haar rust te bieden.

Begrijp me niet verkeerd, we zijn enorm tevreden over de warme gedeelde zorg vanuit de Lovie. Maar ook hier ondervinden we dat het zo moeilijk is om als mama om gehoord te worden in het verdedigen van de kwetsbaarheid van je eigen kind. Een warme oproep om ouders van zorgenkinderen steeds te zien als zij die hun kind het beste kennen.

We sluiten het overleg af met de conclusie dat ons Marie maar één persoon heeft waarbij ze haar kwetsbaarheid echt kan tonen en aangeven. En dat ben ik… 

Ik voel me vereerd en neem met alle plezier die rol op mij. Ik lees haar, vertaal, haar, troost en vertroetel haar. Ik kijk daarbij ook met angst de toekomst tegemoet en hoop ergens dat ze nooit de dag moet meemaken dat ik er niet meer ben voor haar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dansen in de regen

Ik luister de laatste tijd veel naar podcasts. Tijdens het wandelen met de hond laat ik me graag voeden met...

Lees meer

Wereldautismedag

Marie, niet jouw verstandelijke beperking maar wel jouw autisme is voor ons allen de grootste uitdaging. De onrust in je...

Lees meer

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke