Twee snelheden

Wij zijn een gezin dat leeft op twee snelheden.

We hebben ons tempo van het hele gezin dat vooral bepaalt wordt door ons meisje. Zij bepaalt onze kalender, onze uitjes, onze daginvulling, ons tempo. We plannen onze weekends op haar maat en houden daarbij vooral rekening met haar innerlijke rust die zijn nodig heeft. Aan de andere kant wervelt ze ook door ons huis en is een berg strijk verwerken een onmogelijke opdracht omdat ze wel elke tien minuten de nodige animatie en nabijheid vraagt. 

Daarnaast hebben we het tempo van een gezin met opgroeiende zonen die elk hun weg zoeken en vinden. Zij bepalen ook voor een groot deel onze agenda van het weekend, alleen maken wij nog maar zelden deel uit van hun planning. Het is heerlijk om te zien hoe zij hun engagementen opnemen en hun uitjes plannen met vrienden. Ook zij wervelen door het huis maar dan eerder in de vorm van… ‘is er nog eten in huis, ik moet binnen een half uur mijn trein halen…’

Ik geniet van hun vrije manier in het leven staan en wil er ook alles aan doen om hen dit te gunnen. 

We hebben veel te lang de gedachte vastgehouden van ‘we doen als gezin alles samen’. Ons leven stond volledig in teken van ons meisje en het heeft wel wat jaren geduurd voordat we dit konden inzien en loslaten.

We hielden ons vaak halsstarrig vast aan de intentie: ‘het zal en moet hier gezellig worden met zijn allen’ maar kwamen heel vaak van een kale reis terug thuis.

We leerden de twee tempo’s in ons gezin plaats te geven en daar ook rekening mee te houden. 

Daarnaast ervarenwe ook een groot verschil tussen het tempo van de week en de weekends.

In de week gaan we allebei fulltime werken. Onze jongens hebben al enige graad van zelfstandigheid bereikt, wat maakt dat we minder slaaf geworden zijn onze ratrace. We weten dat ze zelfstandig thuis geraken, hebben ook de luxe dat ze zelf aan de slag gaan met hun schoolwerk en ook de weg naar de koelkast kunnen vinden.

Gaan sporten of een uitje meepikken gaat veel spontaner omdat we geen babysit of opvang moeten voorzien. De andere kant van de medaille is dan gezwind en fris aan het werk gaan de day after.

Vooral ik heb periodes waarbij het ‘opgesloten gevoel’ me enorm beklemt.

Op die momenten waarbij we elke sociale uitnodiging en elk uitje moeten overwegen in functie van de opvang voor ons meisje, neemt de FOMO (fear of missing out) de overhand.

Dan besef ik ten volle dat andere gezinnen met opgroeiende kinderen meer en meer persoonlijke vrijheid verwerven, en dat wij in de weekends blijven ploeteren in ‘de kleine kinderen organisatie’.

Gelukkig zorgt ons meisje ervoor dat het veilig koesteren onze gezinscocon telkens momenten vol dankbaarheid, innige knuffels en ‘ik zie je graag’-boodschappen worden.  Zij neemt ons op die momenten op sleeptouw en leert ons de wijze les van leren genieten van het moment zelf.

En als we dan eruit kunnen, geniet ik met volle teugen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dansen in de regen

Ik luister de laatste tijd veel naar podcasts. Tijdens het wandelen met de hond laat ik me graag voeden met...

Lees meer

Wereldautismedag

Marie, niet jouw verstandelijke beperking maar wel jouw autisme is voor ons allen de grootste uitdaging. De onrust in je...

Lees meer

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke