Op, op… alles is op

Vandaag de eerste dag dat mijn drie kinderen allemaal voor een dag het huis uit waren. Vandaag voor het eerst sinds drie maanden en een half niet constant beschikbaar moeten zijn. Vandaag voor het eerst rust in eigen huis gevonden.

Ik voel hoe ik als een ballon leegloop, hoe ik misselijk ben van vermoeidheid, hoe diep ik ben gegaan de laatste maanden. Ik voel hoe de innerlijke spanning nog steeds door mijn lijf giert.

Onze zonen hebben meer dan ooit alles gegeven en zijn gelukkig beloond voor hun inspanningen. Zij kunnen nu hun welverdiende vakantie inzetten.

Ons meisje kreeg na weken mantelzorgen terug stapsgewijs ondersteuning, zowel vanuit de leefgroep als vanuit de klas. We zijn ontzettend dankbaar voor iedereen die het beste van zichzelf gaf om even de zorg uit onze handen te nemen.

Toch snakt ze meer dan ooit naar de vertrouwde werking.

Ze loopt overprikkeld rond, is terug dat ieniemienie-meisje van anderhalf en reageert op alles wat er rond haar gebeurt. Haar filter is compleet weg waardoor elke prikkel keihard binnen komt. We anticiperen, nemen over, vangen op, herformuleren en omarmen ze elke keer opnieuw om haar rust te bieden.

Zelf ervaar ik momenteel hoe ook alles bij mij ongefilterd binnen komt. Bij bezorgde opmerkingen die me aansporen om bij te slapen, voor mezelf te zorgen of polsen of het wel nog lukt, schiet ik vol en voel ik me letterlijk wankelen. Bij een lievelingslied, een kwetsbaar berichtje, een blij weerzien,… komen tranen veel sneller dan ik zou willen. Opmerkingen van anderen komen keihard binnen en doen me wankelen.

Ik ben een heel kwetsbaar vogeltje dat door het minste omvergeblazen wordt. Ik besef meer dan ooit hoe lastig het dagelijks leven voor ons meisje moet zijn. 

Morgen starten we dag opnieuw met een dikke knuffel en blijven we geloven dat alles goed komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke