Marie Magneet

Doorheen de jaren hadden we allebei dappere stappen gezet om mekaar ‘anders te leren vasthouden’. Mekaar helemaal loslaten is voor ons tweetjes geen optie, maar gaandeweg voelde ik toch hoe zij ook zonder mij momenten doorkwam. En ook hoe ik niet constant met haar op mijn schouder rondliep.

De Corona heeft onze evenwichtsoefening helemaal in de war gebracht. De lockdown waarbij ze maanden thuis blijf en de vele quarantaines waarin ik haar onder mijn vleugels nam, heeft ervoor gezorgd dat ze weer volledig onder mijn vel zit.

Zij wijkt geen meter van mijn zijde, neemt mij volledig in beslag en heeft mij ook op heel veel momenten echt nodig. ‘Moeke’ is een mantra die om de vijf minuten door ons huis weerklinkt.

We planden ook dit jaar een reis zonder haar. Een reis met onze Miel en een bevriend gezin. Ik had er zo naar uit gekeken om mijn batterijen compleet op te laden en de zon haar werk te laten doen.

Het werd eerder een Herfstvakantie en het duurde een heel eind tegen de status ‘onspanning’ kon worden ingezet. Gelukkig waren er de pittige wandelingen, de prachtige berglandschappen, de spelletjesdagen tijdens continue regenval en deed de zon toch de laatste dagen haar uiterste best om door de wolken te piepen.

Ondanks de verre afstand van mekaar, lukte het hier ook niet om haar ‘los’ te laten. Ik kreeg haar wel elke dag eens aan de telefoon of de whatsapp. Heel vaak om iets heel kleins te vragen om haar dag mee door te kunnen komen. Het is heel knap dat ze die hulplijn zelf kan inschakelen, het vermijdt toch enkele crisismomenten omdat muizenissen gecoupeerd kunnen worden.

Ik voel hoe sterk verwezen ze diep van binnen zit, hoe verstrengeld we mekaars verlengstuk zijn en hoe klein haar emotionele ik-je geworden is doorheen dit anderhalf jaar. 

We moeten allebei onze ‘loslaat-berg’ opnieuw beklimmen want de stappen die we samen zetten, zijn doorheen de crisis uitgeveegd. 

Ik moet opnieuw het vertrouwen in mezelf vinden om haar op afstand vast te houden, zij moet het vertrouwen opbouwen in andere mensen om haar heen. Ik besef dat dit een proces wordt van kleine stapjes, van doorduwen en gemis aan beide kanten. 

Wat heeft ze toch het grote talent om je hart te veroveren en er heel diep in te komen wonen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dansen in de regen

Ik luister de laatste tijd veel naar podcasts. Tijdens het wandelen met de hond laat ik me graag voeden met...

Lees meer

Wereldautismedag

Marie, niet jouw verstandelijke beperking maar wel jouw autisme is voor ons allen de grootste uitdaging. De onrust in je...

Lees meer

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke