Internationale dag van mensen met een beperking

Vandaag is het de internationale dag van personen met een beperking.

Wat vreemd dat er aan een dag van vandaag amper aandacht wordt besteed in de media. Waar we op 21/3 massaal twee verschillende kousen aantrekken uit solidariteit (wij ook!), wordt deze dag amper in de kijker gezet. Hoe mooi zou het zijn mochten we ook massaal een bepaald symbool dragen waarbij we het respect voor mensen met een beperking even in de verf zetten.

Wat maakt dat in 2022 dagen als deze geruisloos voorbij gaan? 

Doorheen de jaren als zorggezin leerde ik muren rond ons gezin te bouwen.

Muren rond me heen op momenten waarop ik  graag terug veilig in onze gezinscocon kruip. Muren om ome te beschermen tegen ongezouten meningen die ongevraagd onze richting worden gestuurd. Tegen uitspraken die dwars door ons hart snijden, tegen blikken die onze kant opgaan als Marie authentiek reageert,… 

Op zo’n moment ben ik dubbel dankbaar voor de warmte en veiligheid dat ons gezin me biedt. Bij hen mag ik mijn kwaadheid uiten, mijn tranen de volle loop laten stromen en vind ik ook telkens de kracht om terug rechtop te kruipen.

Anderzijds ook zeker muren die als barricades worden gebruikt om onze stem te laten horen. We blijven helaas te vaak eenzaam roepen in de woestijn voor haar rechten, haar kansen om volwaardig te mogen deelnemen aan de maatschappij, haar rechten en haar plekje op de wereld.

We willen maar al te graag dat ze als 20-jarige meid dezelfde kansen krijgt als haar leeftijdsgenoten, zowel op school, als in de jeugdbeweging, sportclub, …

We zijn dankbaar voor alle kansen die ze nu reeds krijgt maar ervaren dat het niet evident is om haar te zien als een 20-jarig meisje dat ook droomt van dezelfde zaken als haar leeftijdsgenoten. Wat maakt dat ‘dit is niet haalbaar’ vaak als eerste reactie komt bij vragen naar gelijke kansen als haar leeftijdsgenoten? Wat maakt dat haar beperking vaak als onoverkomelijke drempel wordt ervaren?

We zijn nog veel verder af van haar volwaardig burgerschap in de maatschappij. Op het vlak van haar plichten staan ze altijd in de eerste rij. Maar als het over haar rechten gaat, dan lijkt het wel alsof ‘personen met een beperking’ van een andere planeet komen. Wat maakt dat in 2022 de ellenlange wachtlijsten maar niet worden weggewerkt. Wachtlijsten van personen die RECHT hebben op ondersteuning maar die niet krijgen. Personen met een beperking die enkel vragen naar ondersteuning om een kwalitatief leven uit te bouwen. Personen die geen hallucinante dromen hebben, enkel gedeelde zorg om het voor zichzelf en hun netwerk haalbaar te maken.

Wat maakt dat rechten voor personen met een beperking niet hetzelfde inhoudt als rechten voor elke inwoner van België? 

Wat maakt dat zij niet dezelfde rechten heeft als haar broers?

Wat maakt dat een beleid ervoor kiest om haar rechten niet als volwaardig te aanzien?

Er is nog veel werk aan de winkel. 

Maar lieve Marie, ik blijf vechten voor je rechten. Ik blijf voor jou de barricades opspringen als er onrechtvaardigheid ervaar en laat je niet in de steek. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dansen in de regen

Ik luister de laatste tijd veel naar podcasts. Tijdens het wandelen met de hond laat ik me graag voeden met...

Lees meer

Wereldautismedag

Marie, niet jouw verstandelijke beperking maar wel jouw autisme is voor ons allen de grootste uitdaging. De onrust in je...

Lees meer

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke