Even een baaldag

We hebben december gehaald.

De Sint- en Kerstmisstress is verdwenen, we kunnen terug een tandje lager schakelen in het preventief reageren, nabijheid bieden, anticiperen en opvangen. 

Ik voel dat een deel van de spanning uit mijn lijf vloeit. Een deel, want er is constant die alertheid en stress. Ik werk eraan maar de adrenalinepeil is nog steeds hoog.

Met het kunnen loslaten van de decemberstress, overvalt met vandaag een gevoel van verdriet en kwaadheid.

Niet omwille van ons Marie, wel omwille van haar beperking. Haar beperking en onze beperkingen als gezin. 

Ik vind het vandaag allemaal zo oneerlijk en heb het even allemaal gehad.

Ik heb vandaag een dag waarop ik alles oneerlijk vind.

Oneerlijk omdat wij als gezin al jaren ter plaatste blijven trappelen en we geen vooruitzicht hebben waar we vrolijk van worden (integendeel).

Ik baal vandaag… 

Balen omwille van …

Het altijd rekening moeten houden met Marie haar planning waardoor we er niet even tussenuit kunnen als we daar nood aan hebben.

Het altijd moeten klaar staan op vrijdagavond als ze terug naar huis komt.

Het altijd paraat staan als ze in de buurt is.

Het altijd alles moeten laten vallen als ze voor de 1000ste keer ‘moeke’ roept.

Het altijd geleefd worden en moeten meegaan op haar golven.

Het telkens schrappen van je eigen noden om aan haar noden te voldoen.

Ik huil omwille van…

Het zien hoe in andere gezinnen kinderen ouder worden en ouders terug vrijheid herwinnen. Het voelen hoe wij al een ‘eindpunt’ hebben bereikt in haar ontwikkeling en voor altijd op kleuterniveau blijven trappelen.

Het ervaren dat anderen daar niet bij stil staan en geen oog hebben voor onze realiteit.

Het snakken naar erkenning bij mensen die nooit vragen hoe het met ons gaat.

Het gekwetst worden omdat ons dochter niet dezelfde kansen krijgt waardoor wij als gezin telkens moeten terugplooien op onszelf. 

Het geïsoleerd geraken omdat ons Marie er nog maar eens niet bij mocht zijn.

Het telkens maar opbergen van eigen wensen, hoe klein ook, omdat de zorg voor haar voor altijd is…

Ik kruip even in mijn veilige cocon. 

Ik hoef geen opbeurende berichtjes.

Ik baal… echt ik baal…

Morgen is er een nieuwe dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke