Klein vreugdesprongetje

Ik zat een week voor de paasvakantie samen met een opvoedster uit de leefgroep, juf, de groepschef en de contextbegeleidster.

Marie liep al 4 maanden op haar toppen van haar tenen, prikkelbaar en met een constant ontploffingsgevaar rond.

Er werden een aantal concrete afspraken gemaakt die maandag van start gingen:

Marie mag elke voormiddag naar groep 6, een klas uit dezelfde cluster waar er minder interactie is. Deze klas heeft een heel sterke autiwerking en eerder rustige leerlingen.In de namiddag sluit ze terug aan in haar oorspronkelijke klas waar dan op dat moment ook enkele leerlingen een ander programma volgen.

Marie neemt elk weekend een fotoverslagje mee van het weekend. Ze vertelde dit telkens in de bewonersraad. Vanaf nu vertelt ze dit verslagje individueel aan een begeleid(st)er.

Ze nam haar GSM mee in haar kamertje omdat er daar een app opstaat waarmee ze dagprogramma kan volgen. Het feit dat ze met deze gsm ook kan bellen, berichtjes krijgen, foto’s doorsturen en krijgen, … maakten haar een rusteloos beestje. GSM blijft vanaf nu thuis.

Thuis heeft ze 3 kalenders die ze plichtbewust bijhoudt. Woensdag kocht ze met een opvoedster een kalender voor in haar en zette daarop ook de activiteiten die gepland staan: schoolreis, vrije dagen, Rock for Specials,…

Ze kreeg ook een schriftje waarin ze ‘schrijft’ wat ze leuk en niet leuk vindt. Haar schriftje heeft geen sleutel nodig, haar geheimen zal je niet lezen want enkel zij haar eigen schrijven ontcijferen.

Nancy neemt haar af en toe mee voor een individueel gesprekje.

Haar medicatie werd fors opgetrokken.

Het was een spannende week. Haar medicatie werd al sinds vrijdag verhoogd en eigenlijk had ik op een klein wondertje gehoopt. Maandag nog steeds een duracelkonijntje dat vertrok, onze batterijen waren ook na dit weekend plat.

Maar dan kwam ze donderdag aan de telefoon en hoorde ik sinds lang mijn tevreden meisje aan de telefoon. Ik voelde haar glimmen door de telefoon en haar geratel was eindelijk weer een lang uitgesponnen verhaal. Ik durfde stiekem hopen…

En dan werd dit zonnig weekend ook eentje om echt van te genieten! Ze genoot, glom en kon ook om met compromissen sluiten. Compromissen sluiten blijft belangrijk maar dit was lange tijd  niet meer haalbaar. 

Ik doe een klein vreugdesprongetje en kijk heel hoopvol op naar het volgende!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dansen in de regen

Ik luister de laatste tijd veel naar podcasts. Tijdens het wandelen met de hond laat ik me graag voeden met...

Lees meer

Wereldautismedag

Marie, niet jouw verstandelijke beperking maar wel jouw autisme is voor ons allen de grootste uitdaging. De onrust in je...

Lees meer

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke