We hebben het gehaald

We sluiten het oude jaar af en starten vol goede moed 2020!

Oudejaar vierden we met onze Maatjes. Lekker op ons eigen tempo, rekening houdend met de noden van onze zorgenmeisjes. We omarmden mekaar vanuit de warme vriendschap, de verbondenheid en het delen van hetzelfde verhaal.

Op nieuwjaarsdag wimpelde ze me op haar vaste uur uit bed, hoewel we eigenlijk nog maar 6 uur in ons nest waren gekropen. Ze was zelf oververmoeid maar daar hield haar innerlijke wekker geen rekening mee. Het werd een dagje sleuren en nabijheid bieden.

Het nieuwjaarsetentje bij mijn schoonfamilie slaan we al een aantal jaar over. Dat kan er echt niet meer bij. De overprikkeling en harde schreeuw naar rust hebben ons tot die beslissing gedwongen. We vermijden de drukte en kruipen met ons tweetjes in de zetel.We genieten van een sober aperitiefje en van mekaar.

De nieuwjaarsbrieven van de nichtjes worden via whatsapp doorgestuurd en wel honderd keer herbekeken. We kruipen vroeg in bed, ver weg van al het feestgedruis.

Ze is net vertrokken naar de Lovie.  Niet voordat ze erin slaagt om nog voor wij beneden zijn een kwart chocopot op haar boterham te smeren én in alle haast mijn gsm te blokkeren waardoor ik straks op zoek moet naar mijn PUK-code. 

Ik zie eruit als een wandelende zombie en heb zeker het wereldrecord ‘wallen onder ogen’ verbroken. Ons huis is een echte stal, we struikelen over verdwaalde kledingstukken en de strijkmanden halen ongeëvenaarde hoogtes. Mijn to-do-lijstje is eindeloos…

Maar ik trek er even de stekker uit en kruip NU in mijn bed. Even onbereikbaar voor de hele wereld, even helemaal in mijn eigen dons-cocon. Als je dus even niets van mij hoort, geen paniek, ik ben niet van de wereldbol verdwenen… of toch maar voor eventjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke