Geland

Vrijdag verschijnt opnieuw een 057-nummer op mij gsm. Mijn hart staat even stil want de laatste telefoontjes uit Poperinge waren telkens om te melden dat ons meisje het knap lastig had, blokkeerde en al dan niet een voorwerp sneuvelde. 

We hebben de afspraak dat ze telkens dat Marie dergelijke uitvallen heeft, we op de hoogte worden gebracht. Niet de leukste telefoontjes, wel de eerlijkste.

Marie is volledig de pedalen en haar basisrust kwijt en zowel haar medeleerlingen, de leerkrachten en de begeleiders moeten dit bekopen. Haar gedrag is haar taal die ze niet onder woorden krijgt: destructief, aanvallend en vooral heel luid. Ze wordt telkens overmand door die gevoelens en voelt zich er nadien heel klein van. Maar wie in zo’n storm terecht komt, moet er wel even van bekomen. 

p, 

‘Na overleg op school, is er beslist dat we Marie uitzonderlijk terug naar haar oorspronkelijk klasje laten terugkeren en zo de bubbelwerking vanuit de leefgroepen te doorbreken.’

Ik kon de directeur door de telefoon omhelzen. Dit is wat me al weken naar smachten, om vragen maar vanuit de huidige maatregelen niet meer durfden op hopen.

Ook ons meisje vond met dit nieuws voor een deel haar rust terug. Het weekend was sinds lange tijd weer eentje waar we even onze batterijen konden opladen. Ze liet het winkelen met papa en de wandeling met de grootouders toe, waardoor ik even ademruimte kreeg. Zodra ze de garagedeur openzwaait, weerklinkt telkens de verontruste vraag ‘Waar is moeke?’

En dan kreeg ik vandaag alweer deze fantastische foto via haar klasgenoot Ward toegestuurd. Beelden zeggen zoveel meer dan woorden… Onze glimworm is terug!

En ja… dit kunstwerkje maakte Marie zelf. Onder de deskundige, geduldige en creatieve begeleiding van haar juf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stuiterbal

Telkens Marie naar huis komt, moet ik even wennen aan haar hoog energiepeil.En zij waarschijnlijk ook aan ons. Het gaat...

Lees meer

Onderwegstrook

Daar is hij dan! De onderwegstrook. Een idee dat al heel lang in mijn hoofd rond sluimert maar waar tot...

Lees meer

Diksmuide

Marie woont nu al 3 maand in het begijnhof in Diksmuide. Velen vragen me hoe ze het stelt. Maar beelden...

Lees meer

Stilvallen

Dit weekend werd er eentje waar ik, noodgedwongen, alle geplande activiteiten los liet (sorry #teamroeselare). Het was ook een weekend...

Lees meer

Grote stap

Op 28 augustus verhuisde Marie van de jongerenwerking naar de volwassenenwerking.  Ze kreeg een budget waarmee ze haar zorg overdag...

Lees meer

Onze club

Het prachtige TV-programma ‘de Club’ heeft helemaal mijn hart veroverd. De kracht van dit programma zat niet enkel in het...

Lees meer

Daar gaat ze

Ze is net terug van kamp en we vullen opnieuw een valies. Dit keer niet om op reis of kamp...

Lees meer

Vakantie

De boeken gaan hier eindelijk toe. Cursussen zijn bijgewerkt, de planning voor het volgende academiejaar opgemaakt. En dan is het...

Lees meer

Stroomversnelling

De laatste maanden waren hier een opeenvolging van wikken en wegen, in overleg gaan en knopen doorhakken. Ons Marie wordt...

Lees meer

Wasko

Jaren naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze papa was lang geen voorstander maar het laatste jaar...

Lees meer

Het hebben van een zorgenkind is koorddansen
tussen lachen en huilen
tussen hoop en wanhoop
tussen stiekem dromen en plots verwonderd zijn 
tussen idealen bijstellen en andere kleine dromen waar maken.

Frauke